RAFİNASYONDAN SONRA TEKSTİL< prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Tekstillerin rafine edilmesiyle elde edilen birbirinden farklı kalite, dayanıklılık, özellik ve optik görünümden sonra textiller üretime hazır hale gelirler. Hangi türde tekstil ürünleri için kullanılacakları artık tayin edilmiş olan tekstiller örneğin giyim, ev tekstilleri ve endüstriyel tekstil alanlarında kullanılabilirler.
TEKSTİL ÜRETİM YÖNTEMLERİ
Doğal elyaf (hayvansal, bitkisel veya mineral kaynaklı) tekstilleri ve sentetik olarak üretilmiş elyaf tekstilleri şeklinde kabaca ikiye ayırabileceğimiz tekstil hammaddelerinin birbirinden farklı işlenme yöntemleri bulunmaktadır.
Bu hammaddelerden elde edilen tekstiller yüzey yapılarına göre ikiye ayrılırlar:
- Sağlam ve bükülgen dokunmamış kaba elyaf tekstili (ing. Nonwoven), örneğin keçe, kağıt tela, vizotin vb.
- İplik sistemlerine dayanan tekstiller, örneğin dokuma kumaş, örgü kumaş, triko vb.
Dokuma, ikili iplik sistemlerinin dik açılı olarak çaprazlanmasına dayanır. Böylelikle ilmeklerle birbirinden farklı bağlanma türleri ortaya çıkar: Düz dokuma, tafta, çift dokuma, atlas dokuma, pike, havlı dokuma, futter, saten dokuma, panama, rips vb.

Kadifemsi kumaşlarda ipliklerin (veya yünlerin) uzunca tutulan ilmekleri küçük yükseltiler oluştururlar. Bu iplikler kesilerek açılınca pelüş veya havlu gibi çeşitli kumaş türleri elde edilir.
Örme triko ile birlikte ilmikli kumaşları oluşturma yöntemlerine girmektedir. İlmiği oluşturmak için bir iplik birbiriyle bağlanılan fiyonklara dönüştürülür. Örmecilikte çift katlı örmeye raşel denmektedir. Tek iplikli örmeye ise atkı örme denilmektedir. Bunların haricinde yuvarlak örme , çözgülü örme , vb. gibi birçok örme çeşidi bulunmaktdır.
Özel bir çeşidi örneğin malimo örme veya dokuma usulü teşkil etmektedir. Bu yöntem için ayrı özel makineler gerekmektedir. 1950 lerden beri var olan malimo dokuma makineleri ile sayısız havlu ve perde gibi dokumalar üretildiyse de günümüzde genellikle teknik tekstiller alanında kullanımı olan bir dokuma yöntemi haline dönüşmüştür.
Tekstil alanların birleştirilmesi işinin ana yöntemini ise dikiş teşkil etmektedir. Bazı tekstil parçaları tamamlanma aşamasında ayrıca perçin, fermuar, düğme, çıtçıt, kopça, kulak, biye, toka, kemer, tela, bağcık, cırt cırt ile ve bazı kısımlar ise yapıştırma yöntemiyle birleştirilebilmektedir. Üretilen bazı kumaşlar arasında alpaka, orlon, şayak, kaşmir, diril, penye, organze, saten, kaput bezi, amerikan bezi, georgette, basma, mermerşahi, gabardin, filefil, atlas, tafta, denim, kadife, ottoman, muslin, moher, patiska, poplin, çuha, jarse, emprime, gömleklik olarak da bilinen terry coton, pazen, müflon ve şantuk gelmektedir.